Häftling (m.) j., der in Haft od. Gefangenschaft ist
นักโทษ /‘nak-ˆTo:t/ [คน /Kon/]
(männl.) นักโทษชาย /‘nak-ˆTo:t tscha:i/ [คน /Kon/] (Abk.) น.ช.
• Der Häftling wird vom Gericht zu vier Jahren Gefängnis verurteilt. นักโทษถูกศาลตัดสินจำคุกสี่ปี
• Alle politischen Häftlinge fielen unter die Amnestie. นักโทษการเมืองได้รับนิรโทษกรรมหมด
• einen Häftling freilassen ปล่อยนักโทษ