Verfassung (f.)

(1) (Politik) grundlegende Rechtsordnung eines Staates, die die Organisation, die Rechte u. Pflichten von Bürgern u. Regierung festlegt
รัฐธรรมนูญ /‘rat[‘rat-,Ta]-Tam-‘ma-nu:n/ [ฉบับ /,tscha-,bap/]
• Die deutsche Verfassung trägt den Namen Grundgesetz. รัฐธรรมนูญเยอรมันมีชื่อว่ากฎหมายพื้นฐาน
• Die Verfassung des Königreichs Thailand garantiert Redefreiheit.
  รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยประกันเสรีภาพในการพูด
• Gestern haben wir über die neue Verfassung diskutiert. เมื่อวานนี้เราถกเถียงกันเรื่องรัฐธรรมนูญฉบับใหม่
• Eine Verfassung ist abänderbar. รัฐธรรมนูญแก้ไขได้
• eine Verfassung ändern แก้ไขรัฐธรรมนูญ
• die Präambel der Verfassung คำปรารภของรัฐธรรมนูญ
• gegen die Verfassung verstoßen ขัดกับรัฐธรรมนูญ

(2) der (momentane) körperliche u./od. geistige Zustand einer Person
สภาพ /,sa-ˆPa:p/
สภาวะ /,sa-Pa:-‘wa/
• Heute ist er in schlechter körperlicher Verfassung.
  วันนี้เขาอยู่ในสภาพร่างกายที่ไม่ดี / วันนี้เขาอยู่ในสภาวะร่างกายที่ไม่ดี
• Ihre geistige Verfassung hat sich verbessert. สภาพจิตใจของเธอดีขึ้น / สภาวะจิตใจของเธอดีขึ้น