Knochen (m.)

(1) (Anatomie)
กระดูก /,gra-,du:k/ [ชิ้น /‘tschin/, ซี่ /ˆsi:/, ท่อน /ˆTɔn/]
• Im Körper des Menschen gibt es ungefähr zweihundert Knochen.
  ในร่างกายมนุษย์มีกระดูกประมาณสองร้อยชิ้น
• Die Qualle ist ein Wassertier ohne Knochen. แมงกะพรุนเป็นสัตว์น้ำไม่มีกระดูก
• Der Knochen ist gebrochen. กระดูกหัก
• Der Knochen splittert ab. กระดูกแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
• ein künstlicher Knochen กระดูกเทียม
• an einem Knochen nagen แทะกระดูก
• Das zarte Fleisch ist leicht von den Knochen ablösbar. เนื้อนุ่มลอกออกจากกระดูกได้ง่าย
• Er lässt ihr nichts übrig außer Knochen. เขาไม่เหลืออะไรไว้ให้เธอนอกจากกระดูก
• Spruch Die Zunge hat keine Knochen. thail. Umschreibung für: Sagen kann man viel!
  ลิ้นไม่มีกระดูก
• Spruch bis auf die Knochen hassen abgrundtief hassen เกลียดเข้ากระดูกดำ / เกลียดชังเข้ากระดูกดำ
• Sie hasst ihn bis auf die Knochen. เธอเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ / เธอเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ
• Spruch nur (noch) Haut und Knochen sein völlig abgemagert sein มีแต่หนังหุ้มกระดูก
• Spruch ein harter Knochen sein hart im Nehmen sein, ein zäher Bursche sein เป็นคนกระดูกแข็ง
• Spruch nass bis auf die Knochen sein völlig durchnässt sein เปียกโชก

(2) (nP) (ugs.) Extremität1
แขนขา /ˇKä:n ˇKa:/