Glocke (f.)

(1) nach unten offener, kelchartiger Metallgegenstand, der mit einem Klöppel zum Klingen gebracht wird
ระฆัง /‘ra-Kang/ [ลูก /ˆlu:k/, ใบ /bai/]
• Wenn die Glocke läutet, müssen sich die Schüler in die Klasse begeben.
  เมื่อระฆังดังขึ้นนักเรียนต้องเข้าห้องเรียน
• eine Glocke anschlagen ตีระฆัง
• eine Glocke gießen หล่อระฆัง

(2) (reg., österr., schweiz.) Klingel2
กระดิ่ง /,gra-,ding/
• Die Glocke schrillte. กระดิ่งดังขึ้น

(3) (Sprachwissenschaft) Name eines thail. Konsonanten [i]
ฆอระฆัง /Kɔ: ‘ra-Kang/