Gewalt (f.)

(1) Befugnis, Macht über jn./etw. zu bestimmen
อำนาจ /am-ˆna:t/
• Wer besitzt die oberste Gewalt des Landes? ใครมีอำนาจสูงสุดของประเทศ
• In jeder Regierung gibt es drei Gewalten, und zwar die Legislative, die Exekutive und die Judikative.
  ในทุกรัฐบาลมีอานาจอยู่สามอำนาจคือ อำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหารและอำนาจตุลาการ
• die staatliche Gewalt อำนาจรัฐ
• die elterliche Gewalt อำนาจพ่อแม่
• die göttliche Gewalt อำนาจพระเจ้า
• unter js. Gewalt stehen อยู่ภายใต้อำนาจของ x

(2) (gegen jn./etw. rücksichtlos angewendete) physische od. psychische Kraft, mit der etw. erreicht werden soll
กำลัง /gam-lang/
• Die Polizei musste Gewalt anwenden. ตำรวจจำเป็นต้องใช้กำลัง
• eine Versammlung mit Gewalt auflösen สลายการชุมนุมโดยใช้กำลัง
• die Androhung von Gewalt การคุกคามว่าจะใช้กำลัง / การขู่ว่าจะใช้กำลัง
• die Anwendung von Gewalt hassen เกลียดการใช้กำลัง
• eine Tür mit Gewalt öffnen เปิดประตูโดยใช้กำลัง

(3) große Kraft eines Naturphänomens
พลัง /‘Pa-lang/
• Die Gewalt des Tornados zerstörte die Stadt in wenigen Sekunden.
  พลังของพายุทอร์นาโดทำลายเมืองในไม่กี่วินาที

(4) {idV: jm. Gewalt antun} (geh., verhüllend) jn. vergewaltigen
ข่มขืน /,Kom ˇKü:n/
• Er hat zwei Frauen Gewalt angetan. เขาข่มขืนผู้หญิงสองคน

(5) {idV: höhere Gewalt} Ereignis, das von außen kommt, unvorhersehbar ist u. nicht durch menschliches Handeln verhindert werden kann
เหตุสุดวิสัย /,he:t ,sut ‘wi-ˇsai/ [ครั้ง /‘Krang/]
• Naturkatastrophen sind höhere Gewalt. ภัยธรรมชาติเป็นเหตุสุดวิสัย