Ton (m.)

(1) mit dem Ohr wahrnehmbarer Laut mit einer bestimmten Frequenz
เสียง /ˇsi:ang/
• Dieser Ton ist entnervend. เสียงนี้ทำให้ประสาทเสีย
• Dieser Ton ist unangenehm für die Ohren. เสียงนี้ขัดหู
• einen (sprachlichen) Ton hervorbringen เปล่งเสียง
• ein tiefer Ton เสียงต่ำ
• ein hoher Ton เสียงสูง
• ein lauter Ton เสียงดัง
• ein leiser Ton เสียงเบา
• ein schriller Ton เสียงแหลม

(2) Art u. Weise sich zu äußern u. damit Gefühle auszudrücken
น้ำเสียง /‘nam ˇsi:ang/
• Sie neigt dazu, Leute in bissigem Ton zu belehren. เธอชอบสั่งสอนคนด้วยน้ำเสียงเจ็บแสบ
• in einem freundlichen Ton reden พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร
• ein aggressiver Ton น้ำเสียงก้าวร้าว

(3) (ugs.) Wort, Äußerung
คำ /Kam/ [คำ /Kam/]
• Er hat keinen Ton gesagt. เขาไม่ได้พูดสักคำ
• Spruch große Töne spucken / große Töne schwingen angeben1
คุยโต /Kui to:/ (ugs.) คุยโว /Kui wo:/ (ugs.) โว /wo:/ (ugs.) โม้ /‘mo:/

(4) (Sprachwissenschaft) Betonung3
เสียงหนัก /ˇsi:ang ,nak/

(5) (Sprachwissenschaft) Tonhöhenverlauf bei Wörtern in Tonsprachen wie z. B. dem Thai2 [i]
วรรณยุกต์ /wan-‘na-‘juk/
เสียงวรรณยุกต์ /ˇsi:ang wan-‘na-‘juk/ [เสียง /ˇsi:ang/]
• Im Deutschen gibt es keine Töne wie im Thai.
  ในภาษาเยอรมันไม่มีวรรณยุกต์อย่างในภาษาไทย / ในภาษาเยอรมันไม่มีเสียงวรรณยุกต์อย่างในภาษาไทย
• der mittlere Ton เสียงสามัญ
• der tiefe Ton เสียงเอก
• der steigende Ton เสียงจัตวา
• der hohe Ton เสียงตรี
• der fallende Ton เสียงโท

(6) kurz für: Farbton
น้ำหนักของสี /‘nam ,nak ˇKɔ:ng ˇsi:/
น้ำหนักอ่อนแก่ของสี /‘nam ,nak ,ɔ:n ,gä: ˇKɔ:ng ˇsi:/

(7) als Töpfermaterial verwendetes Sediment
ดินเหนียว /din ˇni:o/
• Diese Vase ist aus Ton (hergestellt). แจกันใบนี้ทำจากดินเหนียว