angewiesen

(1) Partizip von: anweisen

(2) {idV: auf jn./etw. angewiesen sein} von jm./etw. abhängig sein
ขึ้นกับ /ˆKün ,gap/
• Er ist auf niemanden angewiesen. เขาไม่ขึ้นกับใคร
ต้องพึ่งพาอาศัย /ˆtɔng ˆPüng Pa: a:-ˇsai/
• Arme sind auf die Hilfe von Politikern angewiesen. คนจนต้องพึ่งพาอาศัยความช่วยเหลือจากนักการเมือง
• aufeinander angewiesen sein ต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน