pfeifen

(1) mit dem (gespitzten) Mund einen Pfeifton hervorbringen
ผิวปาก /ˇPiu ,pa:k/
• Er pfeift während der Arbeit. เขาผิวปากในระหว่างทำงาน
• ein Lied pfeifen ผิวปากเพลง
• Er pfiff (nach) einem Taxi. เขาผิวปากเรียกรถแท็กซี่
• Er pfiff (nach) seinem Hund. เขาผิวปากเรียกสุนัขของเขา

(2) mit einer Pfeife2 einen Pfeifton hervorbringen
เป่านกหวีด /,pau ‘nok ,wi:t/
• Der Schiedsrichter pfiff, weil ein Spieler im Abseits stand. ผู้ตัดสินเป่านกหวีดเพราะผู้เล่นคนหนึ่งล้ำหน้า
• ein Foul pfeifen เป่านกหวีดฟาล์ว / เป่าฟาวล์
• Der Schiedsrichter hat das Foul nicht gepfiffen. กรรมการไม่ได้เป่านกหวีดฟาวล์ / กรรมการไม่ได้เป่าฟาวล์

(3) {idV: auf jn./etw. pfeifen} (ugs.) sich nicht für jn./etw. interessieren
ไม่สนใจ /ˆmai ˇson dschai/
• Ich pfeife auf dein Geld. ฉันไม่สนใจเงินของคุณ