Stille (f.)

(1) Abwesenheit von Lärm od. (störenden) Geräuschen
ความเงียบ /Kwa:m-ˆngi:ap/
• Wir genießen die Stille des Waldes. เราเพลิดเพลินกับความเงียบของป่า
• Stille - das ist es, was ich jetzt brauche. ความเงียบคือสิ่งที่ฉันต้องการเดี๋ยวนี้
• Er kann die nervenaufreibende Stille nicht länger ertragen.
  เขาทนความเงียบที่กวนประสาทต่อไปไม่ไหวแล้ว
• Stille trat ein. ความเงียบเกิดขึ้น
• Im Raum herrschte eine gespenstische Stille. ในห้องมีความเงียบที่น่าขนลุก
• absolute Stille ความเงียบสนิท

(2) {idV: die Stille vor dem Sturm} gespannte Atmosphäre vor einem drohenden (unangenehmen) Ereignis
ความเงียบก่อนพายุ /Kwam-ˆngi:ap ,gɔ:n Pa:-‘ju/