taub

(1) ohne Hörvermögen, gehörlos
หูหนวก /ˇhu: ,nu:ak/
• Kinder, die seit Geburt taub sind, sind auch stumm. เด็กคนใด~แต่กำเนิดเด็กคนนั้นเป็นใบ้
• Sprich doch nicht so laut, ich bin nicht taub! อย่าพูดดังนัก ผมไม่ใช่หูหนวก
• Er ist auf beiden Seiten taub. เขาหูหนวกทั้งสองข้าง
• auf einem Ohr taub sein หูหนวกข้างหนึ่ง
• sich taub stellen vortäuschen, taub zu sein ทำเป็นหูหนวก / แกล้งทำเป็นหูหนวก / แสร้งทำเป็นหูหนวก

(2) (in Bezug auf Körperteile) ohne Empfindung, gefühllos
ชา /tscha:/
• Seine Hände waren so kalt, dass sie völlig taub waren. มือของเขาเย็นจนชาไปหมด
• Die Kälte machte seine Zehen taub. ความเย็นทำให้นิ้วเท้าของเขาชา