Boden พื้น ดิน พื้นดิน ก้น ห้องใต้หลังคา

Boden (m.)

(1) Grundfläche, auf der man sich im Freien od. in einem Innenraum bewegt
พื้น /‘Pü:n/
• sich auf den Boden setzen นั่งลงบนพื้น
• auf dem Boden sitzen นั่งกับพื้น
• Er liegt rücklings auf dem Boden. เขานอนหงายอยู่บนพื้น
• Hast du den Boden schon gefegt (oder noch nicht)? คุณกวาดพื้นแล้วหรือยัง
• Wisch das Wasser auf dem Boden ganz weg. เช็ดน้ำบนพื้นให้หมด
• den Boden wachsen ลงแวกซ์พื้น
• Hebe bitte das Taschentuch für mich vom Boden auf. หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจากพื้นให้ผมหน่อย
• (2c) Die Tasse glitt mir aus der Hand und fiel hinunter auf den Boden. ถ้วยหลุดมือผมเลยหล่นลงไปบนพื้น
• Der Boden ist mit dicken Teppichen ausgelegt. พื้นปูพรมหนา
• Das Schuhband ging auf und schliff über den Boden. เชือกผูกรองเท้าหลุดลากพื้น
• Der Boden ist nicht waagerecht. พื้นไม่ได้ระดับ
• einen Boden fliesen ปูกระเบื้องพื้น
• ein gefliester Boden พื้นกระเบื้อง
• Es gibt Blutspuren auf dem Boden. มีรอยเลือดอยู่บนพื้น
• Als das Flugzeug auf dem Boden aufschlug, verlor er das Bewusstsein. เมื่อเครื่องบินกระแทกพื้นเขาก็สิ้นสติ

(2) die oberste Erdschicht
ดิน /din/
พื้นดิน /‘Pü:n din/
• Wenn man gepflügt hat, muss man den Boden eggen. เมื่อไถแล้วจะต้องคราดดิน / เมื่อไถแล้วจะต้องคราดพื้นดิน
• Der Boden ist ausgedörrt. ดินแห้งแล้ง / พื้นดินแห้งแล้ง

(3) unterste Fläche von etw.
ก้น /ˆgon/ [ก้น /ˆgon/]
• Im Moment befindet sich das U-Boot am Boden des Meeres. ขณะนี้เรือดำน้ำอยู่ที่ก้นทะเล
• Am Boden der Flasche gibt es Ablagerungen. ที่ก้นขวดมีตะกอน
• der Boden eines Topfes ก้นหม้อ
• ein undichter Boden ก้นรั่ว
• eine Bratpfanne mit flachem Boden กระทะก้นแบน
• ein tiefer Teller ein Teller mit tiefem Boden จานก้นลึก

(4) kurz für: Dachboden (Raum 1 )
ห้องใต้หลังคา /ˆhɔng ˆtai ˇlang Ka:/ [ห้อง /ˆhɔng/]