glänzen

(1) so blank od. glatt sein, dass auffallendes Licht (stark) reflektiert wird
ส่องแสง /,sɔng ˇsä:ng/
• Die Sonne glänzte hell am Himmel. พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าบนท้องฟ้า
เปล่งประกาย /,pleng ,pra-ga:i/
• Ihre Augen glänzten vor Freude. ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความดีใจ
• Der Boden glänzt vor Sauberkeit. พื้นเปล่งประกายด้วยความสะอาด
• Spruch Es ist nicht alles Gold, was glänzt. ข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรง

(2) sich durch etw. hervortun
โดดเด่น /,do:t ,den/
• Er glänzte mit seinen hervorragenden Kenntnissen. เขาโดดเด่นด้วยความรู้ที่ยอดเยี่ยมของเขา