Person (f.)

(1) (im allgemeinen Sprachgebrauch) einzelner Mensch
คน /Kon/ [คน /Kon/]
• Sechs Personen saßen um den Tisch herum. มีคนนั่งอยู่รอบโต๊ะหกคน
• Dieser Tisch ist für zwei Personen. โต๊ะตัวนี้สำหรับสองคน
• In diesem Auto können sechs Personen sitzen. รถคันนี้นั่งได้หกคน
• (3) Die Abordnung besteht aus acht Personen. คณะผู้แทนประกอบด้วยคนแปดคน
• (7) Sie ist eine schüchterne Person, wenn sie sich unter Fremden befindet.
  เธอเป็นคนขี้อายเมื่ออยู่ท่ามกลางคนแปลกเหน้า
• eine aufmerksame Person คนช่างสังเกต
• eine unhöfliche Person คนไม่สุภาพ
• eine dreiste Person คนทะลึ่ง
• eine ungebildete Person คนไร้การศึกษา
บุคคล /,buk-Kon/ [คน /Kon/]
• Ein Astronaut ist eine Person, die mit einem Raumschiff reist. นักบินอวกาศคือบุคคลที่เดินทางไปกับยานอวกาศ
• Es ist verboten, alkoholische Getränke an Personen im Alter unter zwanzig Jahren auszuschenken.
  ห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แก่บุคคลที่มีอายุต่ำกว่ายี่สิบปี
• eine juristische Person นิติบุคคล

(2) (abwertend) Frau1
หญิง /ˇjing/ [คน /Kon/]
ผู้หญิง /ˆPu: ˇjing/ [คน /Kon/]
• Sie ist eine freche Person! เธอเป็นหญิงทะลึ่ง / เธอเป็นผู้หญิงทะลึ่ง

(3) (nS) (Sprachwissenschaft) grammatische Kategorie in Gestalt der Personalpronomen
บุรุษ /,bu-,rut/
• die erste Person บุรุษที่หนึ่ง [i]
• die zweite Person บุรุษที่สองที่สอง [i]
• die dritte Person บุรุษที่สาม [i]

(4) (Sprachwissenschaft) Name eines thail. Konsonanten [i]
ฅอคน /Kɔ: Kon/