aufhören

(1) mit etw. Schluss machen
เลิก /ˆlö:k/
เลิกล้ม /ˆlö:k ‘lom/
ล้มเลิก /‘lom ˆlö:k/
• (3e) Wann wirst du eigentlich mal mit dem Rauchen aufhören?
  เมื่อไรคุณจะเลิกสูบบุหรี่สักที / เมื่อไรคุณจะเลิกล้มสูบบุหรี่สักที / เมื่อไรคุณจะล้มเลิกสูบบุหรี่สักที
• Höre noch nicht auf! อย่าพึ่งเลิกเลยนะ / อย่าพึ่งเลิกล้มเลยนะ / อย่าพึ่งล้มเลิกเลยนะ
• Wir hören besser auf, miteinander zu reden. เราเลิกพูดกันดีกว่า / เราเลิกล้มพูดกันดีกว่า / เราล้มเลิกพูดกันดีกว่า

(2) nicht fortfahren, sondern enden
หยุด /,jut/
• Es hat aufgehört zu bluten. เลือดหยุดไหลแล้ว
• Sein Herz hörte auf zu schlagen. หัวใจของเขาหยุดเต้น
• Es hat aufgehört zu regnen. ฝนหยุดแล้ว / ฝนหายแล้ว / ฝนขาดเม็ดแล้ว
• Der Regen will nicht aufhören. ฝนตกไม่ยอมหยุด
• Er hatte gerade mal die Hälfte gesagt, da hörte er auf zu reden. เขาพูดได้แค่ครึ่งเดียวก็หยุดพูด
• Wann hörst du eigentlich mal auf zu reden? เมื่อไรเธอจะหยุดพูดสักที