Stein (m.)

(1) (nS) feste, natürlich vorkommende mineralische Masse
หิน /ˇhin/
• Das Brot ist hart wie Stein. ขนมปังแข็งเหมือนหิน
• Stein aus einem Berg meißeln สกัดหินจากภูเขา

(2) mehr od. weniger großes Stück Stein1
หิน /ˇhin/ [ก้อน /ˆgɔ:n/]
ก้อนหิน /ˆgɔ:n ˇhin/ [ก้อน /ˆgɔ:n/]
• Das Auto kollidierte mit einem Stein und überschlug sich dann. รถชนหินแล้วคว่ำ / รถชนก้อนหินแล้วคว่ำ
• Er spürte, dass er einen kleinen Stein im Schuh hatte.
  เขารู้สึกว่ามีหินเล็กๆ อยู่ในรองเท้า / เขารู้สึกว่ามีก้อนหินเล็กๆ อยู่ในรองเท้า
• Die Straße ist voller Steine. ถนนเต็มไปด้วยหิน / ถนนเต็มไปด้วยก้อนหิน
• Spruch Wer im Glashaus sitzt, soll nicht mit Steinen werfen. อยู่ในเรือนกระจก อย่าคิดขว้างก้อนหิน

(3) (Medizin) Konkrement (Krankheit1)
นิ่ว /ˆniu/ [ก้อน /ˆgɔ:n/]

(4) Kern1
เมล็ดใน (ของผลไม้) /‘ma-‘let nai (ˇKɔ:ng ˇPon-‘la-‘mai)/ [เมล็ด /‘ma-‘let/]

(5) (reg.) Bierkrug (Krug1)
เหยือกเบียร์ /,jü:ak bi:a/* [ใบ /bai/]

(6) je nach Kontext synonym für: siehe Schlagwort -stein