Leib (m.)

(1) (geh.) Körper1
ร่างกาย /ˆra:ng ga:i/
• Der Mensch besteht aus Leib und Seele.
  มนุษย์ประกอบด้วยร่างกายและวิญญาณ
ตัว /tu:a/
• am ganzen Leib zittern สั่นไปทั้งตัว
ร่าง /ˆra:ng/
• der Leib Christi ร่างของพระเยซูคริสต์

(2) (Anatomie) Rumpf1
ลำตัว /lam tu:a/
• Dieser Fisch hat einen langen Leib. ปลาตัวนี้มีลำตัวยาว

(3) (geh.) Bauch1
ท้อง /‘Tɔ:ng/
• Er aß so viel, bis ihm der Leib wehtat. เขากินมากจนปวดท้อง

(4) (geh.) Unterleib
ท้องน้อย /‘Tɔ:ng ‘nɔ:i/
• Er spürt Schmerzen im Leib. เขารู้สึกเจ็บที่ท้องน้อย

(5) {idV: mit Leib und Seele} mit Begeisterung, mit vollem Einsatz
ด้วยกายและใจ /ˆdu:ai ga:i ‘lä dschai/
• Dieser Untertan tut seine Pflicht mit Leib und Seele.
  ข้าแผ่นดินคนนี้ทำหน้าที่ด้วยกายและใจ