verlassen

(1) <vr> bestimmte Erwartungen, Hoffnungen in jn./etw. setzen in Bezug auf etw.
ไว้ใจ /‘wai dschai/
เชื่อใจ /ˆtschü:a dschai/
• Kann man sich auf ihn verlassen oder nicht? ไว้ใจเขาได้หรือเปล่า / เชื่อใจเขาได้หรือเปล่า
• Man kann sich auf ihn verlassen. ไว้ใจเขาได้ / เชื่อใจเขาได้
• Man kann sich nicht auf ihn verlassen. ไว้ใจเขาไม่ได้ / เชื่อใจเขาไม่ได้

(2) sich aus/von etw. entfernen
ออกจาก /,ɔ:k ,dscha:k/
• Um wie viel Uhr hast du die Party verlassen? คุณออกจากปาร์ตี้กี่โมง
• (3a/3b/3c) Verlasse unter keinen Umständen das Haus!
  ห้ามออกจากบ้านเป็นอันขาด / ห้ามออกจากบ้านโดยเด็ดขาด / ห้ามออกจากบ้านอย่างเด็ดขาด
• das Licht ausmachen, bevor man das Haus verlässt ปิดไฟก่อนออกจากบ้าน
• das Land verlassen ออกจากประเทศ

(3) von einer Ausbildungsstätte, bes. einer Schule abgehen
ออกจาก /,ɔ:k ,dscha:k/
• eine Schule verlassen ออกจากโรงเรียน

(4) sich von jm./etw. entfernen
จาก /,dscha:k/
• seine Heimat verlassen จากบ้านเกิด
จากไป /,dscha:k pai/
• Wann werden Sie uns verlassen? คุณจะจากเราไปเมื่อไร
• Er hat das erste Mal seinen Heimatort verlassen. เขาจากเมืองเกิดไปเป็นครั้งแรก

(5) seine Familie, Frau o. Ä. alleinlassen u. nicht mehr versorgen
ทอดทิ้ง /ˆTɔ:t ‘Ting/
• Die Rabenmutter hat ihre fünf Monate alte Tochter verlassen. แม่ใจร้ายทอดทิ้งลูกสาววัยห้าเดือน
ตีจาก /ti: ,dscha:k/
• von der Gattin verlassen werden/worden sein ถูกภรรยาตีจาก

(6) nicht (mehr) bewohnt
ร้าง /‘ra:ng/
• Er übernachtete in einem verlassenen Haus. เขาค้างคืนในบ้านร้าง
• ein verlassener Tempel วัดร้าง
• ein verlassenes Dorf หมู่บ้านร้าง