schreien

(1) mit lauter Stimme rufen
ตะโกน /,ta-go:n/
• (2a) Eine Stimme schrie „Feuer! Feuer!“ มีเสียงตะโกนว่าไฟไหม้ๆ
• Er schrie, bis er heiser war. เขาตะโกนจนเสียงแหบ
• Wenn man laut schreit oder jemand ganz in der Nähe schreit, dann hört man ein Ohrensausen.
  เวลาตะโกนเสียงดังหรือมีใครมาตะโกนใกล้ๆ จะได้ยินเสียงหูอื้อ

(2) mit lauter Stimme nach jm./etw. verlangen
เรียก /ˆri:ak/
• um Hilfe schreien เรียกให้ช่วย

(3) einen Schrei ausstoßen
ร้อง /‘rɔ:ng/
• vor Schmerzen schreien ร้องด้วยความเจ็บปวด
กรีดร้อง /,gri:t ‘rɔ:ng/
• Das Kind schrie vor Angst. เด็กกรีดร้องด้วยความกลัว

(4) jn./etw. anschreien
ตวาด /,ta-,wa:t/
• Er schrie mit ihr, weil sie nicht pünktlich kam. เขาตวาดเธอที่มาไม่ตรงเวลา
• Schrei nicht mit mir! อย่าตวาดผมนะ / อย่ามาตวาดผมนะ
• Was schreist du mit uns? ตวาดเราทำไม