herausplatzen (ugs.)

(1) laut loslachen
เริ่มหัวเราะเสียงดัง /ˆrö:m ˇhu:a ‘rɔ ˇsi:ang dang/
• Diese beiden Freunde platzten gleichzeitig heraus. เพื่อนสองคนนี้เริ่มหัวเราะเสียงดังพร้อมกัน

(2) etw. spontan u. unvermittelt äußern
พูดโพล่งออก /ˆPu:t ˆPlo:ng ,ɔ:k/
• Ich hatte Angst, dass er ohne nachzudenken mit etwas herausplatzte. ฉันกลัวว่าเขาจะพูดโพล่งอะไรออกไปโดยไม่คิด