Sprache (f.)
(1) einzelnes Sprachsystem; jeweilige Landes-, Muttersprache; Art der Sprachverwendung
ภาษา /Pa:-ˇsa:/ [ภาษา /Pa:-ˇsa:/]
• die menschliche Sprache / die Sprache der Menschen ภาษาคน / ภาษามนุษย์
• Sie sprechen dieselbe Sprache. เขาพูดภาษาเดียวกัน
• „Mir geht es gut.“, antwortete er in derselben Sprache. „สบายดี“ เขาตอบด้วยภาษาเดียวกัน
• eine Sprache verwenden ใช้ภาษา
• eine einfache Sprache verwenden. ใช้ภาษาที่ง่าย
• eine derbe Sprache verwenden ใช้ภาษาที่หยาบคาย
• Er kann mehrere europäische Sprachen sprechen, wie z. B. die englische Sprache.
เขาพูดภาษายุโรปได้หลายภาษาเช่นภาษาอังกฤษเป็นต้น
• eine Sprache fließend sprechen พูดภาษาได้คล่อง
• ein Lehrer, der die chinesische Sprache lehrt ครูสอนภาษาจีน
• eine Sprache (er)lernen เรียนภาษา
• Die thailändische Sprache ist eine tonale Sprache. ภาษาไทยเป็นภาษาวรรณยุกต์ / ภาษาไทยเป็นภาษามีวรรณยุกต์
• Die thailändische Sprache ist eine isolierende Sprache. ภาษาไทยเป็นภาษาคำโดด
• (3) Die Grammatik der thailändischen Sprache, die ist wirklich schwierig. /
Die Grammatik der thailändischen Sprache, sie ist wirklich schwierig.
ไวยากรณ์ภาษาไทยมันยากจริงๆ
• eine Zeitung in thailändischer Sprache หนังสือพิมพ์เป็นภาษาไทย
• Die lateinische Sprache ist die alte Sprache der Römer. ภาษาลาตินคือภาษาโบราณของชาวกรุงโรม
• Er kennt auch die deutsche Sprache gut. เขาก็รู้ภาษาเยอรมันดี
• Die deutsche Sprache ist eine flektierende Sprache. ภาษาเยอรมันเป็นภาษามีวิภัตติปัจจัย
• Die englische Sprache ist eine internationale Sprache. ภาษาอังกฤษคือภาษานานาชาติ
• eine fremde Sprache ภาษาต่างประเทศ
• eine tote nicht mehr gesprochene Sprache ภาษาตาย
• ALGOL ist eine Sprache, die beim Schreiben von Programmen benutzt wird.
อัลกอลเป็นภาษาที่ใช้ในการเขียนโปรแกรม
• Spruch jm. verschlägt es die Sprache, jm. bleibt die Sprache weg sprachlos1
พูดไม่ออก /ˆPu:t ˆmai ,ɔ:k/ บอกไม่ถูก /,bɔ:k ˆmai ,Tu:k/
• Spruch Heraus mit der Sprache! (ugs.) Nun sprich schon! Rede endlich! พูดมาเลย
(2) Art der Aussprache
การออกเสียง /ga:n-,ɔ:k ˇsi:ang/
• Seine Sprache ist sehr gut. การออกเสียงของเขาดีมาก