Freund (m.)

(1) Mensch, mit dem man eine gegenseitige vertrauensvolle Beziehung hat
เพื่อน /ˆPü:an/ [คน /Kon/]
(männl.) เพื่อนชาย /ˆPü:an tscha:i/ [คน /Kon/]
• (1) Ich werde einen Freund besuchen gehen. / Ich werde (die) Freunde besuchen gehen. ผมจะไปหาเพื่อน
• (1) Ich werde Freunde besuchen gehen. ผมจะไปหาเพื่อนๆ
• (4a/4b) Dies ist mein Freund. นี่เพื่อนฉัน / นี่เพื่อนของฉัน
• (2) Mein Freund spielt in der Abwehr. เพื่อนของผมเล่นในกองหลัง
• (3) Er hat nicht viele Freunde. เขามีเพื่อนไม่กี่คน
• (5) Er hat keinen einzigen Freund. เขาไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียว
• (3) • ein echter Freund เพื่อนแท้
• Der Hund ist der beste Freund des Menschen. หมาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์
• Tschüss, alter Freund! ลาก่อนละเพื่อนยาก
• Er ist ein alter Freund von mir. / Er ist ein ehemaliger Freund von mir. เขาเป็นเพื่อนเก่าของผม
• (1A/1B) „Ist er ein Freund (oder nicht)?“ „Er ist kein Freund.“ „เขาเป็นเพื่อนหรือเปล่า“ „เขาไม่ใช่เพื่อน“
• Er ist nicht mein Freund, er ist bloß ein Bekannter. เขาไม่ใช่เพื่อนผม เขาก็แค่คนรู้จัก
• ein andersgeschlechtlicher Freund เพื่อนต่างเพศ
• ein gleichgeschlechtlicher Freund เพื่อนร่วมเพศ / เพื่อนร่วมเพศเดียวกัน
• (61+2) Mach dir keine Sorgen. Ein enger Freund wie er würde dich wohl nicht belügen.
  อย่าเป็นห่วง เพื่อนสนิทอย่างเขาก็ไม่น่าจะโกหกคุณ
• (4) Sie sind enge Freunde. เขาเป็นเพื่อนสนิทกัน
• der beste Freund เพื่อนที่สนิทที่สุด
• ein Freund in guten und in schlechten Zeiten เพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข
• Spruch ein Freund, der nur da ist, wenn es einem gut geht เพื่อนกิน
• Spruch ein Freund, der auch in schlechten Zeiten zu einem steht เพื่อนตาย / เพื่อนยาก
• Spruch Freunde in der Not gehen tausend auf ein Lot. เพื่อนกินหาง่าย เพื่อนตายหายาก
  (Freunde fürs Essen sind leicht, Freunde fürs Sterben sind schwer zu finden.)

(2) männl. Person, mit der eine Frau befreundet ist
แฟน /fä:n/* [คน /Kon/]
• Hat sie schon einen Freund (oder noch nicht)? เธอมีแฟนหรือยัง

(3) männl. Person, die jn./etw. bes. mag
คนรัก /Kon ‘rak/ [คน /Kon/]
• Er ist ein Freund der Musik. เขาเป็นคนรักดนตรี