nörgeln (abwertend) jn./etw. ständig u. auf lästige Weise kritisieren (oft mit einem meckernden, unzufriedenen Tonfall)
บ่น /,bon/
• Der Greis nörgelte den ganzen Tag. ชายชราบ่นตลอดทั้งวัน
• Er nörgelte, dass ihm keine Gerechtigkeit zuteilwurde. เขาบ่นว่าเขาไม่ได้รับความยุติธรรม
• „Komme das nächste Mal nicht zu spät!“, nörgelte er. „คราวหน้าอย่ามาสายไป“ เขาบ่น
• (2) Sie nörgeln über das Essen. เขาบ่นกันเรื่องอาหาร